روزانه بیش از 17 تن وزنه می زنم!/ دنبال ثبت رکورد در گینس هستم - پایگاه تحلیلی خبری اکسیرنو
گفت وگویی متفاوت با سیامند رحمان:
سیامند رحمان می گوید برای خوشحالی مردم کشورش هیچ فرصتی را از دست نمی دهد و به همین منظور نیز دنبال ثبت رکوردی در گینس است.

 

به گزارش اکسیر نو، ” روحینا مجیدی ” خبرنگار همشهری گفت وگویی جذاب و متفاوت با “سیامند رحمان” قهرمان پارالمپیک و چندین دوره رقابت های جهانی وزنه برداری معلولان انجام داده که در روزنامه همشهری ۶ و ۷ به چاپ رسیده است. در این گفت وگو می خوانیم:

 او هیچ چیز کم ندارد، از غیرت، تلاش، صبر و همت گرفته تا تبدیل شدن به الگویی نه تنها ملی بلکه فراملی، در بسته ناشی از حکمت خدا را با کلیدی از توکل باز کرده تا پا به عرشی بگذارد که سرانجامش غرور و افتخار برای هر ایرانی است.

می خندد، شوخی می کند، تقاضای هیچ کس برای گرفتن عکس یادگاری را رد نمی کند، خودش را از مردم می داند و مردم را بزرگترین انگیزه اش برای تلاش بیشتر.

«سیامند رحمان» قهرمان ایرانی – آسیایی است که ماه گذشته براساس رای گیری از سوی سایت رسمی کمیته بین المللی پارالمپیک به عنوان برترین ورزشکار پارالمپیکی جهان برگزیده شد، به این بهانه با این قهرمان از دیار آذربایجان غربی که جز مدال طلا، گردن آویز دیگری را تجربه نکرده است، به گفت وگو نشستیم.

از خودتان بگویید؟

سیامند رحمان متولد نخستین روز از نخستین ماه سال ۶۷ هستم، اهل شهرستان زیبای اشنویه بوده و ۳ خواهر و یک برادر به همراه پدر و مادرم یاران همیشگی در زندگیم هستند، یک برادرم نیز به رحمت خدا رفتند.

از چه سنی در دوران کودکی متوجه معلولیت جسمی خود شدید و چگونه با آن کنار آمدید؟

هیچ وقت، نه تنها در آن زمان بلکه هم اکنون نیز کمبودی در خود احساس نمی کنم، شاید اندکی حرکت کردن برای من در مقایسه با سایر افرادی که هیچ معلولیت جسمی ندارند، سخت باشد اما این موضوع تنها از نگاه دیگران است و من به لطف خداوند به راحتی زندگی می کنم و از آن لذت می برم.

بازی و شیطنت از خصلت های بازر پسربچه ها است، با وجود معلولیت این حس را تجربه کرده اید؟

به لحاظ شیطنت تجربه من از سایر پسربچه ها بیشتر نباشد، کمتر هم نیست، از هیچ فعالیتی نه در دوران کودکی و نه در حال حاضر بازنمانده ام، در دوران مدرسه یار ثابت تیم فوتبال همکلاسی هایم بودم، حیاط مدرسه پر بود از صدای خنده های من، مگر می شود نشست و از نعمت های خداوند و از زیباترین دوران زندگی که کودکی است، استفاده نکرد؟ من هیچ فرصتی را برای زندگی کردن و شاد بودن از دست نداده و نخواهم داد.

در داخل خانواده تان از چه جایگاهی برخوردار بودید؟

من فرزند سوم خانواده ام بودم و تاجایی که یادم می آید همیشه مرا بیشتر از بقیه خواهرها و برادرهایم دوست داشتند، هیچگاه احساس اینکه فرقی بینمان بوده یا ترحمی در رفتار آن ها باشد، نداشتم و اجازه ندادم که آن ها نیز معلولیت من را حس کنند، من فقط برای مسابقات با ویلچر می روم و در خانه و دانشگاه با عصا تردد می کنم.

از چه سالی ورزش را آغاز کردید؟

من از نوجوانی ورزش را انجام می دادم، بیشتر بدنسازی می کردم و به طور رسمی از سال ۸۵ فعالیت در رشته وزنه برداری را آغاز کردم، در همان ابتدای فعالیت، بعد از یک ماه تمرین توسط آقای قاسم نژاد که در هیئت ورزش معلولان اداره تربیت بدنی وقت فعالیت داشتند برای شرکت در مسابقات جوانان و بزرگسالان قهرمانی کشور به فدراسیون معرفی و موفق به کسب مدال طلای این رقابت ها شدم و مسیر زندگی بنده به این سمت هدایت شد.

اولین بار چه وزنه ای را بالای سر بردید؟

وزنه ۱۲۰ کیلویی نخستین وزنه ای بود که موفق به بالا بردن آن شدم و پس از آن و کسب مدال طلای مسابقات قهرمانی کشور تمرینات برای شرکت در رکوردگیری انتخابی تیم ملی آغاز شد که با بلند کردن وزنه ۱۹۰ – ۲۰۰ کیلویی مفتخر به راهیابی به تیم ملی کشورعزیزم ایران شدم.

تمریناتتان را در کجا انجام می دادید؟

در آن سال ها بین اشنویه و ارومیه برای انجام تمرینات در تردد بودم، سخت بود اما ثمره این سختی ها لذتی بود که در میان خنده های مردم، خوشحالی هایشان و امیدشان دیده و میبینم.

در حال حاضر نیز در اردوی تیم ملی بوده و در تهران هستم اما در روزهایی که اردو برگزار نمی شود، در یکی از باشگاه های اشنویه و با هزینه شخصی تمرین می کنم.

سیامند رحمان

 

 

چه فرقی بین شما و وزنه برداران سالم به لحاظ سختی فعالیت وجود دارد؟

هیچ فرقی وجود ندارد، هرکدام متناسب با وضعیت جسمی خود فعالیت کرده و در مسابقات شرکت می کنیم، انجام هرکاری و تحقق هر آرزویی نیازمند تلاش و پشتکار است و شاید اگر این معلولیت را نداشتم خداوند چنین قدرتی به بنده نمی داد، باید خدا را برای تمام نعمت هایش شاکر باشیم، نباید خود را با دیگران مقایسه کنیم و امیدوارم مسئولان نیز نگاهی یکسان به ورزشکاران معلول و سالم داشته باشند.

تاکنون چه مدال هایی کسب کرده اید؟

مدال های طلای مسابقات جهانی امریکا، مسابقات بین المللی لیبی، مسابقات بین المللی اردن، مسابقات جهانی مالزی، بازی های آسیایی گوانچو، مسابقات جهانی امارات، مسابقات جهانی دبی، پارالمپیک لندن، بازی های آسیایی اینچو کره جنوبی و قزاقستان را کسب کردم، خوشبختانه نتیجه تلاش هایم در تمام مسابقات به لطف خدا و دعای مردم عزیز طلا بوده و امیدوارم بتوانم این روند را ادامه دهم، هرچند فکر کردن به مدال های طلای کسب شده ممکن است خوب باشد اما من سعی می کنم که تمرکزم بر لحظه ای باشد که وزنه را بالای سر میبرم تا هم رکوردی جدیدی بنام ایران ثبت شود و هم دل مردم کشورم شاد.

یک روز آقای سیامند رحمان بعنوان قهرمان معلول جهان چگونه می گذرد؟

در زمان برگزاری های اردوها فقط تمرین و تمرین و در روزهای عادی نیز بخشی از روز را تمرین کرده و بخشی دیگر را در کنار خانواده می گذرانم، در این میان با توجه به اینکه دانشجوی کارشناسی ارشد رشته حقوق هستم، سعی می کنم از درس نیز غافل نشوم.

روزانه چه میزان وزنه می زنید؟

بیش از ۱۷ تن وزنه می زنم، باورش گاهی برای خودم نیز سخت می شود اما واقعیت این است که قهرمان شدن راحت نیست شاید برخی فکر کنند که سیامند رحمان شب خوابیده و وقتی صبح از خواب بلند شده، به صورت خودکار قدرتمند شده تا این وزنه‌ها را بالای سر ببرد درحالیکه تمام این ها ثمره تحمل سختی و پشتکارمان است، ما برای پول و شهرت ورزش نمی کنیم، هدف ما موفقیت و اهتزاز پرچممان در میادین جهانی و پایداری آن است.

از اینکه بعنوان برترین ورزشکار پارالمپیکی جهان برگزیده شدید، چه حسی دارید؟

بدلیل ۸ بار جابه‌جایی رکورد دسته فوق سنگین جهان در طول ۱۵ ماه، به عنوان یکی از ورزشکاران منتخب برای دریافت این عنوان، معرفی شدم اما با معرفی بنده به این عنوان احساس غرور می کنم که بین ورزشکاران خارجی زیادی از جمله رقبایم از کشورهای برزیل و انگلستان توانستم نام ایران را در رتبه های برتر ثبت کنم، با کسب این عنوان که لطف مردم بود، انرژی بسیار زیادی در من ایجاد و انگیزه ام را برای تلاش بیشتر دوچندان کرده است.

دوست دارید روزی یکی از پست های مدیریتی در عرصه ورزش بویژه در بخش معلولان از آن شما باشد؟

نه، مدیریت کردن و پاسخ گویی به تمامی نیازها و مطالبات ورزشکاران بسیار سخت است و باید فرد عهده دار چنین مسئولیت بزرگی باشد که یقین بداند از عهده آن برخواهد آمد، برقراری اتحاد بین تمام ورزشکاران، عدالت ورزی در تمامی بخش ها و مناطق، پاسخگویی به خواسته های ورزشکاران همه و همه موضوعاتی هستند که نیازمند علم، آگاهی و تدبیر است و از طرفی مدریت خوب باید شعارها و وعده هایش هیچگاه فراموش نشود و در طول مدیریتشان خود را متعهد به عملی ساختن آن ها بداند.

وضعیت کنونی مدیریت در بخش ورزش معلولان را چگونه ارزیابی می کنید؟

هم اکنون فدراسیون وضعیت خوبی داشته و کارنامه قابل قبولی دارد، همه باید بدانیم ورزش نشانی از صلح و دوستی در تمام دنیاست پس هر عملکرد قابل قبولی نیز باید با دوستی و عدالت ورزش همراه باشد، باید سعی شود بیش از پیش به ورزش معلولان بها داده شده و این ارزش گذاری باید در تمام کشور یکسان باشد، سیامند رحمان های بسیاری هستند که شناخته نشدند تا زمینه شکوفایی برایشان فراهم شود، امیدوارم فدراسیون در این مسیر بهتر عمل کند.

آیا زمینه برای قهرمان پروری معلولان ورزشکار در آذربایجان غربی فراهم است؟

من اغلب بدلیل حضور در اردوهای تیم ملی، کمتر در آذربایجان غربی هستم اما تاکنون هیئت ورزش معلولان استان عملکرد ضعیفی داشته است و دیگر ورزشکاران معلول از این وضعیت گلایه مند هستند، از طرفی بودجه اختصاصی به ورزش معلولان استان بسیار اندک بوده و همین امر انگیزه ورزشکاران را بدلیل فراهم نشدن زیرساخت های لازم جهت رشد و بالندگی از بین برده است اما با توجه به اینکه مدیریت جدید اداره ورزش و جوانان آذربایجان غربی ورزشکار بودند امید داریم درد ورزشکاران بخصوص ورزشکاران معلول را درک کرده و برنامه ریزی مناسبت تری برای پیشرفت آن ها تدوین کنند.

سیامند رحمان

شما به خنده رویی و خوش برخوردی شهرت دارید، این ویژگی شما ذاتی است یا اکتسابی؟

من ذاتا آدم خوش خنده و اگر تعریف از خود نباشد خوش برخوردی هستم، چرا نباید باشم؟ هیچ وقت از عبوس بودن و غرور داشتن خوشم نیامده و هیچ زمانی غرور بر درون من غلبه نکرده است، اصلا چرا باید مغرور باشم؟ همیشه میخندم و میخندانم، خاطرات بسیار شیرینی هم از این خنده رویی دارم.

یکی از این خاطرات را تعریف کنید؟

زمان بازگشت از مسابقات جهانی لندن مردم لطف کرده و برای استقبال به فرودگاه آمده بودند، طبق لطف همیشگی خواهان عکس یادگاری بودند و من نیز مثل همیشه خواسته آنان را رد نکردم، در همین حال که به گرفتن عکس یادگاری مشغول بودیم، به سمت هواپیما هدایت شدم، هنگام سوار شدن حس کردم مسافران آن پرواز لباس های محلی یکسانی بر تن دارند و همگی برای عزیمت به شهرشان از من تشکر می کردند با پرسش و جو از کادر هواپیما متوجه شدم، ناخواسته و به اشتباه سوار پرواز به مقصد جنوب کشور شده ام.

دنیای آقای سیامند رحمان چگونه دنیایی است؟

دنیای من به رنگ مردم و مردمی است، دوست دارم در کنار قهرمانی پهلوان نیز باشم، دوست دارم در دنیایم مردم شاد باشند.

سخت ترین روز زندگیتان چه زمانی بود؟

در مسابقات پارالمپیک لندن هرچند موفق به کسب مدال طلا شدم اما بدلیل اینکه نتوانستم رکوردی جدید ثبت کنم برایم روز سختی بود، در آن مسابقات آمادگی لازم برای رکوردزنی را داشتم اما به جهت اعتراض ورزشکار کره ای و زمانی که برای بررسی این اعتراض گذشت، بدنم سرد شد و نتوانستم رکورد جدیدی ثبت کنم.

مهم ترین هدف تان چیست؟

در حال حاضر شرکت در مسابقات پارالمپیک ریو بدون آسیب دیدگی و آمادگی بالا و کسب رکورد بالای ۳۰۰ کیلو و ثبت در کتاب گینس مهم ترین هدفی است که دنبال ان هستم.

حرف آخر…

سپاسگذار هستم و محتاج دعا.

 

ایمیل مستقیم: info@exireno.ir
پربیننده‌ترین‌ها
پربحث‌ترین‌ها