لزوم توسعه همگون تجارت مرزی در استان - پایگاه تحلیلی خبری اکسیرنو
مرزهای مشترک، همواره عامل مهمی در افزایش تعاملات و مبادلات تجاری و همچنین دروازه‌ای برای ارتباطات میان‌فرهنگی دو طرف مرز است. با نگاهی به گستره مرزی و جغرافیایی ایران، به‌وضوح می‌توان دریافت که به نسبت سایر استان‌های مرزی کشور، آذربایجان‌غربی دارای موقعیتی ژئوپولتیک و استراتژیک است.

شفیع بهرامیان – مرزهای مشترک، همواره عامل مهمی در افزایش تعاملات و مبادلات تجاری و همچنین دروازه‌ای برای ارتباطات میان‌فرهنگی دو طرف مرز است.

با نگاهی به گستره مرزی و جغرافیایی ایران، به‌وضوح می‌توان دریافت که به نسبت سایر استان‌های مرزی کشور، آذربایجان‌غربی دارای موقعیتی ژئوپولتیک و استراتژیک است.

این استان که از طرف شمال و شمال شرق با جمهوری آذربایجان و تقریباً ارمنستان، از غرب با کشورهای ترکیه و عراق، از جنوب با استان کردستان و از شرق با استان آذربایجان‌شرقی و زنجان همسایه است تنها استانی در کشور است که با ۴ کشور مرز مشترک داشته و در مسیر مهم ارتباطی شرق (آسیا)- غرب (اروپا)، قرارگرفته است.

این قابلیت بی‌نظیر در کنار مجاورت با قطب صنعتی تبریز، وجود منطقه آزاد تجاری- صنعتی ماکو، منطقه ویژه اقتصادی سلماس و سرو، فرصت‌های مطلوب برای توسعه فعالیت‌های بازرگانی خارجی، معادن غنی، زمین‌ها و باغات کشاورزی، مراتع فراوان و مستعد دام‌پروری، دو اثر جهانی ثبت‌شده در سازمان یونسکو، ترانزیت کالا و صدور خدمات فنی- مهندسی، دارا بودن ۹ گمرک، ۶ بازارچه و پنج مرز رسمی و بسیاری دیگر از ظرفیت‌ها، می‌توانست با مدیریت و برنامه‌ریزی صحیح سبب رونق تجارت و اشتغال، توسعه همه‌جانبه، اشتغال کامل و افزایش تولید ناخالص ملی شود؛ اما متأسفانه اکنون نرخ بیکاری آذربایجان‌غربی با بیش از ۱۲ درصد، بالاتر از نرخ میانگین رسمی کشور است که این میزان در برخی شهرهای مرزی چون «سردشت» و «اشنویه» بین ۱۷ تا ۲۴ درصد بوده و استان نتوانسته است از این موقعیت مهم استفاده درست نماید.

اکنون‌که کارشناسان و نهادهای مرتبط، خبر از ورود تمام کشور ازجمله مناطق شمال‌غرب، به بحران بی‌آبی یا کم‌آبی می‌دهند و بزرگ‌ترین دریاچه شور جهان-ارومیه- در حال نابودی بوده و نزولات آسمانی و سفره‌های زیرزمینی آب، کاهشی چشمگیر را نشان می‌دهد و معادن طلا و سنگ‌های ساختمانی آن نیز در تکاب و پیرانشهر و سایر نقاط استان، به‌صورت خام و بدون فرآوری به خارج از استان یا کشور صادر می‌شود، باید نسبت به استفاده از ظرفیت‌های مرزی تجدیدنظر اساسی صورت گیرد.

مقایسه نرخ بیکاری ۶ درصد شهر مرزی «ماکو» با بیکاری ۲۴ درصد شهر مرزی «سردشت» نشان می‌دهد که سیاستی یکسان و اصولی برای استفاده متوازن از ظرفیت‌های مرزی، در طول سالیان گذشته، از سوی نهادهای متولی، اتخاذ نشده است.

سؤال این است که چرا استان ۳ میلیون و ۳۰۰ هزارنفری آذربایجان‌غربی نتوانسته است آن‌گونه که شایسته ساکنان مرزدار آن است از مزایای سرمایه‌گذاری، تجارت خارجی، گمرکات و بازارچه‌های مرزی استفاده کند؟ چرا بالاترین نرخ بیکاری و همچنین مشکلات ناشی از پدیده «کولبری»، متعلق به شهرهایی است که اتفاقاً، دقیقاً بر نوار مرزی قرارگرفته‌اند؟ چه باید کرد تا این استان در شاخص‌های توسعگی، از رتبه ۲۷ به زیر ۱۰ یعنی همان‌جایی که متناسب با داشته‌های خدادادی و منابع انسانی این استان است، ارتقا یابد؟

بی‌شک، هرگونه تجدیدنظر و بازطراحی ساختار در مبادلات مرزی و مدیریت مبادی ورودی و خروجی استان قبل از هر چیز، نیازمند همگرایی مردم، خواست حاکمیت، هماهنگی نهادهای اجرایی، انتظامی و نظامی در استان و همچنین رایزنی و گفتگوهای مستمر و سازنده با طرف‌های خارجی هم‌مرز است. اکنون‌که دولت دوازدهم در ابتدای فعالیت خویش بوده و روابط جمهوری اسلامی ایران با همسایگانی چون ترکیه و عراق در وضعیت مناسبی قرار دارد، شاید فرصت مناسبی برای تمرکز دولت بر توسعه و استفاده همه اقشار مردم آذربایجان‌غربی از عایدات مرزی است. این فرصت را از دست ندهیم.

 

منبع : همشهری

ایمیل مستقیم: info@exireno.ir

دیدگاه شما چیست؟

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد. موارد الزامی نشانه‌دار هستند.*

*


پربیننده‌ترین‌ها
پربحث‌ترین‌ها